Konuşmak istiyorum seninle anlatamadığım budur ?
  Bu neyin kafası lan...
diye sormak istiyorum beni tanıyan herkese beni gören, bilen, bir saniye dahi olsa benim için düşünen herkese. Ben neden konuşamıyorum. Seninle konuşmak içinde o kadar ince bekledim işte tüm sesleri kısmaya, tüm görüntüyü fluya çekmeye çalıştım. Görüntü flu oldukça sen geri gittin,sesler kısıldıkça kulaklarına ulaşamadım. Ben özellikle seni beklemiştim konuşmak için çok iyi gidiyordu bu sefer kimse lafa atlamayacaktı, sahne kağıttan sanki ışıklar yok, parlayan tek sensin. Sesçiyi bağlamışım bir şişe şaraba o stüdyoda yankılanan ses sadece benimki olacaktı. Kafamın içinde tekrar tekrar düşünmeye cümleleri inceltmeye gerek yoktu, ağzımdan çıkacak yankı-ııııılanacak sonra tekrar bana dönecekti. Sen duyduktan sonra tabi. İşte her şeyi ögrenecektin. Oyun gibi izlerken bir sahneyi, her şey zihninde gördüklerimin en iyisiydi diye yer ederken, işleyecektim usta bir yönetmen gibi her kelimeyi hafızana.
   Konuşmak benim için bu kadar zor. Ne sen kendini bir sahnede hissedeceksin, ne de sesçi ışıkçı o dekor için bana bu kadar yardım edecek. O zaman değeri varmı kıçıkırık bir filmde duyduğun üç cümle kadar zihninde yer etmeyecek aşk kelimelerini yanyana getirme heyecanının.