Sen özelsin, benim gibi değil, benim için özel düşünmeni bekleyemem evet ''Ay ışığı'' sın sonuçta. Işıkların, renklerin, en özeli,en güzeli, en bilinmezi. Nereden geldiği bilinmeyen, elle tutulamayan sadece hissedilen.
Benim gökyüzüm bu ışığa çok muhtaç. Gecelerimi aydınlatman yeter aslında, ya da sen sadece ışık olarak kalsan da yeter benim için. Benim gökyüzüm o ışığa hasret yaşasa ama bilse böyle bir ışık olduğunu, bir kerecik gözüksen sadece, belki yıldızlarımda senden ilham alırdı, parlardı belki bir kaçı.
Seninle karşılaştığımda söyleyemezdim tüm bunları mazur gör, daha önce hiç bu kadar güzellikte bir ışıltıyla karşılaşmamıştım, bakamazdım doyasıya, korktum ışığının bir an olsun sönmesinden, belki hiç parlamadığın yerlerdi, belki de o anda tamamen renksizdin, olsun varsın, ben gözlerimini alamadım karanlıktan. Aydınlıklara hele ki böyle güzel aydınlıklara pek alışık değildim nihayetinde. Artık çok geç, hala hayallerimde o ışıltı, denize, okyanusa veya herhangi bir suyun üzerine vurupta endamlı gözükmene de gerek yok. Kapkaranlık boşluklarda,sokaklarda sadece hayallerimde bile süzülmen yeter. Sen çok ince bir yere iliştin be ''ay ışığı''. Belki de hep karanlıkta kalması gereken bir yerdi orası. Anlatması güç şimdi oradaki karanlığı, ayrıca senin oradaki ışığını..yüreğimi.
Görebilsem seni tekrar tekrar,güneşe hasret kalsam ama seni görebilsem, her kafamı kaldırdığımda gözlerim ışık ile dolsa, göremesem başka hiç bir şey. Bu ışıltının içinde süzülse bütün ruhum. Tüm geçmişim süzülse senin içinde. Tanısan beni ben hiç anlatmadan tanısan. Bilsen tüm bilinmezliklerimi aydınlatsan karanlık tüm yerlerimi. Sonra her şeye rağmen aydınlatsan yüreğimi, ama her şeye rağmen. Bu aydınlık isteğimi hor görmesen.Yapay ışıkların bile beni terkettiği noktada sen hep kalsan... ama tam o noktada. Her kafamı kaldırdığımda görebilsem, sadece senin ışıltın olsa da gözlerimden zihnime geçen, içimi dolduran gördüğümü sandığım tek şey o ışık o aydınlık olsa da. Karanlığı bıraksam arkamda, yürüsem sana doğru, hiç adım sektirmeden, hiç aksatmadan aydınlık yolu.
Sen aydınlıkların en güzeli sen ''ay ışığı'' beklermiydin tüm karanlığı terkememi, gün doğar mı senin gökyüzünde ben kavuşamadan ışığına ? Seninle konuşabilmenin bir yolu yok mu ? Sana anlatabilmenin karanlığın acısını,oradaki yalnızlığı. Zihnim temizleniyor yavaş yavaş ışığından. Hiç istemeden ben, gün doğuyor yine ben terketmeden geceleri, senin olduğun yerleri. Elimde olan hiç bir şey yok. Göremiyorum seni. Görebilsem anlatamıyorum derdimi her yanım ışık, ama ne güzel bir ışık. Göremesem zaten uzaktasın duyamazsın sesimi,her yanım karanlık. Söz ile olacak şey değil bu veya yazı ile, hissetmen gerekir aydınlattığın yerlerde, sana hasret kuytuları. Buralara da erişebilmelisin.
Senden tek bir isteğim var, belki hep yüzümü çevirdim sana karşı bakamadım ama güzelliğine,belki hiç cesaret edemedim sormaya ''gelecek misin tekrar'' diye? Sen tekrar gelir misin ? Hatırlar mısın beni, ilk hareketlendiğinde karanlığa doğru ?
Benim gökyüzümde parlayıp benim yüreğimi aydınlatır mısın, güzelliğinle?
0 yorum:
Yorum Gönder